Herinneringen aan een jeugdige liefde: kiezen, vergeten en thuiskomen
Dit werk is geverifieerd door onze docent: 16.01.2026 om 15:07
Soort opdracht: Opstel
Toegevoegd: 16.01.2026 om 14:57
Samenvatting:
Een vrouw herinnert jeugdvriend Tom; liefde groeit, vervaagt, kruist later weer; keuzes, eerlijkheid en loslaten leiden tot thuiskomen bij jezelf. 🏠
Romantisch verhaal
*Over herinneringen, keuzes en thuiskomen*Soms is het genoeg dat je op een lome zaterdagment een vergeelde ansichtkaart terugvindt in een stoffige doos; één naam, een handschrift, en plotseling voel je de zomergeur van nat gras weer in je longen stromen, alsof de tijd zelf even pauzeert. Kijkend uit het raam, terwijl de regen tegen het glas tikt, ben ik niet langer de volwassene van nu, maar nog heel even weer dat meisje aan de rand van het oude schoolplein, op zoek naar houvast. Dit verhaal gaat over Tom en mij: hoe we samen groeiden, uit elkaar dreven, en later als vreemden én bekenden elkaars wegen weer kruisten. Het is een verhaal over kiezen, vergeten, vasthouden, en opnieuw durven kijken naar de liefde die ooit vanzelfsprekend leek.
---
Herinnering aan vroeger: verbondenheid in de jeugd
Op het pleintje achter de basisschool, waar de lindes als dikke beschermers krom stonden en de stoeptegels vol krijttekeningen lagen, ontmoette ik Tom voor het eerst. Hij had een slordig bosje haar dat nooit naar zijn zin bleef zitten en reed op een schelle, blauwe omafiets drie maten te groot. Er was geen dag waarop we niet samen op ontdekkingstocht gingen: in de vakantiemaanden met onze voeten in koude slootjes, op woensdagmiddagen voetbalden we tussen de geparkeerde bakfietsen. Ooit gaven we elkaar stiekem bijnaam; ik noemde hem 'Wolkje', omdat hij altijd met zijn hoofd in de wolken was, hij mij ‘Springveer’ vanwege mijn tomeloze energie.Onze geheime ontmoetingsplek was de verlaten steiger aan het watertje achter het buurthuis. Daar bouwden we hutten van afgedankte planken en droomden over verre reizen, terwijl we ondertussen snoepjes uitwisselden en irritant probeerden te zijn met slechte woordgrappen. Elk jaar markeerden we het begin van de zomer door een takje te begraven aan de steiger, een ritueel waarvan alleen wij de waarde kenden.
Zelfs op school vormden we een twee-eenheid, ondanks onze verschillen. Tom was bedachtzaam, stelde altijd de vragen waar ik geen geduld voor had. Ik was vastbesloten om altijd ‘iets groots’ te doen. Zijn onzekerheden, zoals de angst om niet goed genoeg te zijn met rekenen, ving ik op met plagerige motieven en grapte: “Later word jij mijn assistent, dan is m’n administratie tenminste op orde.” Die humor lag als een beschermend deken over onze vriendschap en tekende de bijzondere wisselwerking die we hadden.
---
Eerste liefde en dromen over morgen
De verandering kwam onverwachts. Op een mistige ochtend, de lucht geurend naar aarde en herfstbladeren, bleef zijn hand plots iets langer in de mijne liggen bij het oversteken. Het voelde niet als een grote gebeurtenis, meer als een fluistering die door alles heen sloop. Wat eerst eenvoudig was, werd geladen met betekenis: een gedeeld blik, het samen luisteren naar een liedje op zijn oude mp3-speler, de eerste brief — “voor als je ooit vertrekt.”Samen fantaseerden we over later: met een bus door Europa trekken, in een hutje aan de Waddenzee wonen, lachen om de suffe zorgen van volwassenen. In die jongerenjaren was er geen grens aan onze plannen. Alles voelde mogelijk en onoverwinnelijk; verlangens waren scherp maar naïef, zoals dat alleen kan in een leven dat nog grotendeels onbeschreven is.
Toch hing er onder die grootse dromen al een sluimerende twijfel. Ik merkte hoe klein de beloftes waren in het licht van verandering. We hielden ons daar niet mee bezig, niet toen.
---
Uit elkaar groeien: oorzaken en gevolgen
Het echte afscheid kwam niet met één dramatisch moment. Mijn ouders verhuisden naar een andere stad; Tom bleef. In eerste instantie schreven we brieven, beloofden dat het niets zou veranderen. Maar zijn antwoorden kwamen steeds later, korter — het leven eiste zijn aandacht op. Ik raakte verwikkeld in nieuwe vriendengroepen, hij verdiept zich in zijn studie techniek.Een keer, op het perron van Leiden Centraal, stonden we tegenover elkaar. Hij met een kartonnen beker koffie, ik met mijn reistas. We spraken over koetjes en kalfjes, maar wisten allebei dat het anders was. Daar, tussen het fluiten van de trein en een opdringerige koude wind, viel ons ‘wij’ uiteen in losse herinneringen.
Herinneringen kleurden de tijden nadien warm, maar nooit helemaal waar. Ze werden houvast op momenten van heimwee, terwijl het echte leven ons meevoerde.
---
Het volwassen leven: kruispunten en contrasten
Jaren verstreken. Tom werd ondernemer, begon een eigen fietsenzaak in een buitenwijk van Rotterdam, kreeg een relatie, werd vader van een energiek meisje met rood haar. Ik verhuisde verder, studeerde Nederlands, vond werk in de culturele sector. Mijn leven was vol – feestjes, vergaderingen, verre reizen, maar ook momenten van eenzaamheid, vooral als de kerstverlichting het grauwe stadslicht overnam.Onze werelden liepen nu ver uiteen. Tom’s dagen waren gestructureerd door schooltijden, zwemlessen, begrotingen. In mijn agenda stond ‘vandaag mezelf niet vergeten’. Zijn bestaan leek in eenvoud diepte te dragen, mijn leven was beweeglijk, vol ambitie maar soms doelloos. Geen van ons had per se gelijk of ongelijk. We maakten ieder keuzes die pasten bij onze verlangens en omstandigheden.
Een enkele keer hoorde ik via-via over hem: zijn zaak floreerde, hij ging trouwen. Ik feliciteerde in stilte.
---
De onverwachte ontmoeting
En toen, jaren later, kreeg ik op mijn verjaardag plots een bericht via LinkedIn. “Gefeliciteerd, ik las toevallig jouw naam bij een literair festival. Zullen we eens bijpraten?” In één klap was ik weer terug bij het steigerhout, bij zijn slungelige grijns van vroeger.We spraken af in een klein café aan het water, dezelfde geur van koffie en nat beton als toen we jong waren. Hij was veranderd; zijn haar dunner, de ogen scherper. Mijn handen trilden bij het omhelzen. Zijn stem klonk hetzelfde, een mengeling van kalmte en lichte ironie.
De eerste minuten draaiden om onschuldige blikken, over vroeger praten, die oude “weet je nog toen…”-vragen. De wereld leek kleiner, op dat moment, en alle jaren deden er even niet toe.
---
Herkenning en hernieuwd contact: de spanning
“Heel soms denk ik nog aan die hutten,” zei hij. “En aan dat ene takje onder de steiger.” Zijn lach was tegelijk verlegen en onderzoekend.Het gesprek werd intens, persoonlijker dan verwacht. We bespraken onze levens; hij vertelde over zijn dochter, over zijn huwelijk. Ik over werk, de stilte van een groot appartement en het verlangen naar iets echts. Er klopte een oude pijn: een gevoel van gemist, maar ook scherpe vragen over wie we waren geworden.
Er ontstond nieuwe spanning, ongemak vermengd met herkenning. Het werd duidelijk dat onze levens andere vormen hadden aangenomen, maar iets van vroeger was niet verdwenen. Tegelijkertijd: hij was getrouwd, ik werd geconfronteerd met het morele dilemma. We wilden elkaar opnieuw leren kennen, terwijl we de grenzen van respect en verlangen aftasten.
Die nacht liep ik uren door de stad, piekerend: mag je verlangen naar iets waarvan je weet dat het misschien niet thuishoort in je huidige leven? De volgende ontmoeting volgde, onschuldig in intentie, maar steeds broeierig. Kleine gebaren – een hand op een arm, een stil moment van oogcontact. Er werd niets uitgesproken, maar alles leek te zweven tussen ons in.
---
Kantelpunt: openbaring en eerlijkheid
Bij ons derde gesprek, op een bankje in het park, brak Tom het zwijgen. “Ik moet eerlijk zijn. Een deel van mij hoopte je nooit meer te zien, want het roept vragen op waar ik geen antwoord op heb.” Zijn woorden raakten. Ik antwoordde aarzelend: “Misschien herinneren we ons niet eens wie we waren.”We praatten lang, over hoe verleden nooit echt weggaat, hoe keuzes je vormen, soms meer nog dan identiteit of karakter. Hij vertelde dat hij zich vaak afvroeg hoe het zou zijn geweest als we nooit waren weggegaan bij elkaar. Het was kwetsbaar, rauw – geen grote verklaringen, gewoon twee mensen die hun schaduw van vroeger erkenden.
---
Climax: confrontatie en keuze
Weer bij dat oude steigerhout, nu met afgebladderde verf en meer eenden dan herinneringen, stonden we tegenover elkaar. Ik gaf hem het takje dat ik ooit bewaard had — een tastbare herinnering. Zijn blik werd vochtig.“Ik kies voor mijn gezin,” zei hij zacht. “Maar jij blijft mijn oude thuis.” Ik knikte, voelde de brok in mijn keel. “Soms is thuiskomen weten dat je weer kunt vertrekken.”
Er viel stilte; de lucht trok open na weken regen. Hij liep langzaam weg, draaide zich even om, glimlachte. Het geluid van zijn schoenen op nat hout echoode lang na.
---
Afloop en reflectie
Na die dag werd ons contact sporadisch. Bij bepaalde liedjes of het zien van bellenblaas in de supermarkt dacht ik even aan hem. Mijn leven ging door: de leegte werd een plek voor groei. Ik vond rust in wat was geweest, zonder spijt.Ik begreep dat niet elke liefde bedoeld is om een leven lang te duren. Soms is het doel: door te laten groeien, te leren kiezen, kracht te vinden in loslaten.
---
Thema-analyse
Dit verhaal gaat over herinnering en het besef dat liefde niet altijd een bestemming heeft, maar soms een richting geeft. Over hoe status en omstandigheden bepalen hoe we ons leven inrichten, over moed om eerlijk te zijn tegenover jezelf en de ander. In de Nederlandse literatuur zien we vaak dat het dagelijks leven, met al zijn kleine rituelen en worstelingen, bepalend is voor geluk – denk bijvoorbeeld aan de ingetogen verhalen van Jan Siebelink of de reflectieve stijl van Anna Enquist. Zij tonen hoe volwassen worden betekent: leren vertrekken van wat je denkt dat vanzelfsprekend is.Kun je kiezen voor authenticiteit boven zekerheid? Is jeugdige liefde een blauwdruk, of slechts een momentopname?
---
Symboliek en motieven
Het takje onder de steiger keert telkens terug als symbool van hoop en breekbaarheid. De seizoenswisseling – herfst als afscheid, lente als nieuw begin – onderstreept de cyclus van vasthouden en loslaten. Kleine voorwerpen, geuren en muziek geven herkenningspunten waaraan je je kan vasthouden in de tijd.---
Slot: mogelijkheden en effect
Elk einde heeft zijn waarde: een open einde laat ruimte voor interpretatie. Bittersweet loslaten geeft melancholie maar ook groei. Een verzoenend einde zou het vertrouwen in tweede kansen onderstrepen, maar deze keer was het juiste slot: loslaten uit liefde.---
Conclusie
Terugkijkend besef ik hoe liefde me gevormd heeft, niet ondanks het afscheid maar juist daardoor. Soms brengen herinneringen geen heimwee, maar wijsheid. Misschien is volwassen worden vooral: thuiskomen bij jezelf, zelfs als dat betekent dat niet iedere liefde een blijvende plek krijgt.---
*Het geluid van regen tegen het raam is niet langer het einde van een verhaal, maar het zachte begin van een ander.*
Beoordeel:
Log in om het werk te beoordelen.
Inloggen